अट्टहास

*मला माझ्याच हातचं आवडतं बाई, माझ्यासारखं चविष्ट नाही होत कोणाचं, असं स्वतःचं म्हणून ती रांधत बसते..*

*माझ्या सारखं स्वच्छ नाही बाई कोणी, मला मीच पुसलेली फरशी आवडते भारी, असं म्हणून ती राबत बसते..*

*माझ्या शिवाय मुलांचं पान नाही हालत, म्हणून प्रत्येक गोष्ट त्यांच्या हातात देत, ती मुलांचं करण्यातच गुंतत बसते..*

*जोपर्यंत हा अट्टहास स्त्री सोडत नाही तोपर्यंत ती सुखी होऊ शकत नाही.!! तुमच्या या अट्टाहासा पायी तुम्ही कित्येकदा तुमच्या जवळच्या, तुमच्या मदतीला उभ्या असलेल्या 'स्त्री'ला नाकारता आणि नकळत तिचा अनादर करता आणि कायमचा एक मदतीचा हात, एक नात्याचा बंध, एक भावनिक आधार गमावून बसता.! प्रत्येक स्त्री नव्हे, प्रत्येक व्यक्ती ही वेगळी असते. प्रत्येकाचे गुण, कला, आवड-निवड ही वेगवेगळी असतें,*

*त्यामुळे एकमेकींना त्यावरून नावे ठेवणे सर्व स्त्री वर्गा ने बंद केले पाहिजे,*

*नसेल तिच्या घरात स्वच्छता फार, पण सुंदरता तिच्या मनात असेल, स्वभावात असेल,*

*तिच्यात अन्नपुर्णा नसेल, पण सरस्वती असेल..*

*तिच्यात सरस्वती नसेल तर लक्ष्मी असेल..*

*तिच्यात खुप कला नसतील कदाचित, पण ती स्वयंपाकात निपुण असेल,*

*एखादीला नसेल येत घरातलं काम, पण अभ्यासात अव्वल असेल कदाचित,*

*एखादी शब्दात रमणारी असेल, एखादी सुरेल असेल, एखादी नाटकात कमाल असेल. एखादी नखशिखांत "कलाकार" असेल..*

*त्यामुळे आपण या गुणांतल्या भिन्नतेचा मनापासुन स्वीकार करुन नातं पुढे नेलं तर नात्यांमध्ये खुप सुंदरता येईल, सहजता येईल.!! स्वतः मध्ये जे आहे.* *"ते" च दुसऱ्या मध्ये शोधण्याचा अट्टहास बंद करा आणि त्याच्या मध्ये "जे" आहे त्याचा आदर करा.. तेंव्हा तुम्हाला नात्यातलं खरं सुख गवसेल.! आणि तुमच्या चेहऱ्यावर खरं हास्य फुलेल..!*

*समस्त "स्त्री वर्गास" समर्पित.🙏🏻🏵️🌹🏵️🙏🏻*

नांदत्या घराची किंमत

*नांदत्या घराची किंमत*

*******************

दोन दिवसापूर्वी मी एका कंपनीचा सामाजिक उपक्रम म्हणून मेळावा आयोजित केला होता तो एका वृद्धाश्रमात. 

त्या कार्यक्रमाचे फोटो दुसऱ्या दिवशी सकाळी सकाळीच पेनड्राईव्ह मध्ये पाठवतो असे व्यवस्थापकांनी सांगितले. वाटलं, कोणी ऑफिसबॉय येईल पेनड्राईव्ह घेऊन म्हणून मी दुसऱ्या दिवशी वाट बघत होते.

7.30 ला मोबाईल वरून फोन आला. जरा थकलेला, पण मार्दवपूर्ण असा एका आजींचा आवाज होता. "मी आलेय फोटो घेऊन. डेक्कनच्या बस स्टॉप वर उतरलेय. पत्ता समजावून सांगता का?" 

अरे बाप रे ..एवढ्या वयस्क आजी. मी माझ्या लेकीला गाडीने पिटाळले त्यांना आणायला. झक्कपैकी टू व्हिलर वर बसून आजी आल्या. फिकटस नऊवारी पातळ , सुपारीएवढा अंबाडा, हसतमुख चेहरा आणि हातात मोबाईल आणि पेनड्राईव्ह छोट्याशा बटव्यात. 

ब्रेकफास्ट ची वेळ होती. नवरा ग्राऊंडवरून 10 मिनिटात येणार होता . मी बटाटे पोह्यांची तयारी केली होती. मला कंपनीत फोटो आणि न्यूज पाठवायची होती . लेक पसार झाली काहीतरी काम काढून . 

शेवटी मी डाईनिंग टेबलवर लॅपटॉप घेतला नि गॅसवर कढई ठेवली . माझी धांदल पाहून आजी म्हणाल्या," मी करते ग पोहे , तू निश्चिनतीने फोटोचे काम हातावेगळे कर ." मी जरा संकोचले पण पर्याय नव्हता म्हणून तेथून बाजूला झाले . माझे काम होस्तोवर पोहे तय्यार .

भरपूर ओला खोबरं आणि कोथिंबीर घालून आजीनी मस्त पोहे केले होते . हक्कानी पापड मागून घेतले . मी भाजते म्हंटलं तर म्हणाल्या " थांब मी तळते कि ".

एव्हाना लेक आणि नवरा घरी आले आणि आम्ही एकत्र ब्रेकफास्ट करायला घेतला .आजींच्या हातचे चविष्ट पोहे खाऊन घरातले खुश . जाते जाते म्हणत आजी जेवण करूनच निघाल्या इतका आग्रह माझ्या माणूसवेल्हाळ लेकीने आणि नवऱ्याने त्यांना केला . आणि आजीने पण खान्देशी भरीत करून त्यांच्या आग्रहाला पोच दिली.

निघताना मी जरा संकोचून आजींना म्हंटले , " आजी खूप त्रास घेतलात हो ."

आजी जे उतरल्या त्यात समाधान होते आणि वेदनाही . 

त्या म्हणाल्या "नांदत्या घरात खूप दिवसांनी वावरले,अगदी स्वयंपाकघरातही हक्क दाखवला...खूप छान वाटलं ग "

या एका वाक्यात मीच रडवेली झाले . 

"पुन्हा याल ना ? " त्या उत्तरादाखल किंचित हसल्या अन म्हणाल्या "परमेश्वराची इच्छा".

खरा सांगू .. सणासुदीला पाव्हण्यारावळ्यांचा मर्यादेपेक्षा जास्त राबता झाला कि मी जरा वैतागायचे..... आजींच्या " नांदत्या " या एका शब्दाने मला ती किंमत कळली .

🙏🌷🙏🌷🙏🌷🙏